| 
| 
Ik zit bij notaris Koeman. Hij is niet gierig met koffie. Mijn hoofd kookt. Stilte. Iemand giet een emmer piepschuimbolletjes over me uit. Het knispert terwijl de bolletjes langs mijn oren vallen, op mijn schoot en op de grond, waar ze langzaam in verdwijnen. Ik ben gefascineerd. Een ventilator slaat aan. Mijn hartslag. Onregelmatig gebonk in mijn keel en achter mijn ogen. Het schuift voorbij, ontsnapt. Er wordt geschreeuwd, door een kussen heen. De stapel wordt kleiner, wordt groter. De ventilator stiller. Een stofje rolt naar me toe. Het geluid van schuivend papier. Een brom. Het glanst en flikkert in het licht. Iemand tilt mijn arm op. Een balk. Ik knijp. Er wordt in mijn arm geknepen. Ik knijp harder. Pijn in mijn arm. De brom wordt luider. Ik knijp uit alle macht! Ik sta op. De grond is dichtbij. Een hap tapijt. De luide brom wordt stem. Een vol gewicht op me. Mijn adem wordt geperst. "Mijn God!" De stem. "Roep iemand!" Ik adem. "Ik ben hier!" Ik roep. "Ik ben hier!" "Geniet ervan!" Het beveelt. "Geniet!" "Ik ben hier..." Fluister ik. Iemand zet de koelkast open.
|
|
|